วันจันทร์ที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
ลอยกระทง
ปีนี้ไม่ได้ลอยกระทงครับ คิดว่าปีต่อๆไปก็คงไม่ลงไม่ลอยมันละ เพราะโลกร้อน
ดีจังอ่ะ
ลดขยะไปอีกหนึ่งชิ้นนะ
ตอนแรกนึกว่าบ้าอยู่คนเดียวที่ไม่ไป แต่ก็มีเพื่อนร่วมอุดมการณ์ด้วยแฮะ
โคมไฟก็ไม่ได้ปล่อย ไปดูเขาปล่อย สนุกดีครับ
หมดไปได้ซะก็ดีวันลอยกระทง จุดประทัดกันหนวกหูม๊วกๆ
วันศุกร์ที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
Norwegian Wood
เพิ่งอ่าน Norwegian Wood จบเมื่อคืนนี้ครับ อ่านด้วยความกระเหี้ยนกระหือรือ อยากรู้ว่า จะมีอะไรเกิดขึ้นต่อไปกับตัวละครนั้น
เคยคิดว่าการอ่านนวนิยายเป็นเรื่องไร้สาระและเสียเวลาชีวิต แต่กับเรื่องนี้กลับเติมบางส่วนของจินตนาการที่ขาดแหว่งไป ในขณะเดียวกันก็เติมมุมมองต่อหลาย ๆ สิ่งในโลกจริงให้เราได้เข้าใจธรรมชาติหลายๆ อย่างของชีวิตขึ้นมาได้ แล้วแต่ว่าจะหยิบมุมไหนขึ้นมามอง แล้วแต่ว่าจะหมุนไปเจอมุมมองไหน
ก็คง... ไม่พ้นเรื่องความรักที่มีอยู่ในหัวใจตอนนี้ ถามตัวเองอยู่เหมือนกันว่า เราจะยังคงรักเขาอย่างที่รักในจินตนาการแล้วพยายามทำมันให้เป็นจริงตามนั้น หรือ จะรักอย่างที่รักได้ตามความเป็นจริงที่มีอยู่...
และ
ความรักที่เรายึดมั่นจะมอบให้เขานั้นกลับการเป็นความรู้สึกว่างเปล่าเมื่อรู้ว่า แท้จริงแล้วนั้น เขาไม่เคยรักเราในแบบที่เรารักเขาเลย... เหมือน วาตานาเบะ-คุง ในหนังสือ แล้วเราจะทำอย่างไร?...
Norwegian Wood - The Beatles
Trailer
วันอังคารที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
ป.ปลานั้นน่ารัก
ให้อาหารปลาแบบทะุลุมิติ
ปลาตอดมือด้วย หนุกม๊วกกกกก
ห้าห้า อารมณ์ประมาณว่า อาหารหมดแล้วผมก็หมดความหมายอ่ะ - -"
ปลาตอดมือด้วย หนุกม๊วกกกกก
ห้าห้า อารมณ์ประมาณว่า อาหารหมดแล้วผมก็หมดความหมายอ่ะ - -"
ใครว่าปลาไม่โลภ ดูตัวซ้ายสุดดิฮะ - -"
สองตัวนี้เขาเปนแฟนกันครับ มากินด้วยกันเปนคู่
งุงิ
อันนี้ตอนต๊กกะใจ หายวั๊บเลย
วันจันทร์ที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
As day goes by, makes me cry...
กว่าเราจะรู้ว่า สิ่งใดสิ่งหนึ่งจะมีคุณค่าต่อตัวเราอย่างไร
เราก็ต้องเสียมันไปก่อน
ก่อนที่สิ่งนั้นจะจากไป เราก็มักจะไม่ค่อยเห็นคุณค่าในตัวมันสักเท่าไหร่
บางทีก็ถึงกลับดูแคลน ว่ามันช่างไม่มีคุณค่า ช่างไม่เหมาะกับเรา ช่างนั่นนู่นนี่
ก็พยายามเสาะหาสิ่งใหม่ที่เราคิดว่าดีกว่าเก่ามาแทนที่
จนเมื่อของหรือคนที่เราคิดว่ามันช่างด้อยค่าไม่เหมาะกับเรา ต้องจากเราไปจริงๆ
แล้วเราก็ได้สิ่งใหม่อันนั้นมา ทำให้เรียนรู้ว่า สิ่งนั้นอันเก่าที่อยู่กับเรามา มันก็ดีอยู่แล้ว
ดีมากๆด้วย อยากได้คืนมา แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ เมื่อมันได้จากไปแล้ว....
กับคน สัตว์เลี้ยง สิ่งของ รอบๆกายเรา ลองสังเกตดูข้อดีของเขานะครับ
ก่อนที่เขาจะจากไป อย่างไม่มีวันหวนกลับ แล้วจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียดายอีก...
เหมือนกับวันนี้ที่ผ่านพ้นไปอีกวัน
วันเสาร์ที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2553
ป้าเนส hurts - -"
เย็นอีกละ วันนี้ป้าเนสมีปัญหาหัวใจคราใหญ่กะที่บ้าน
โอ้วววว ทะเลาะกับคุณแม่บังเกิดเกล้าซะด้วย
ไปไม่เป็นเลยเรา จะปลอบยังไงดี ก็เพราะสถานการณ์ที่ป้าเจอมันคล้ายๆ กันเลยนะเนี่ยยยยยย
ไงก็ขอบคุณสำหรับของฝากจากสุพรรณ ตอนแรกนึกว่าขนมสวยๆอ่ะกินมะได้ กินได้เฮ้ย อร่อยด้วย ห้าห้า
ขอบคุณป้าจริงๆนะคาฟ
วันอังคารที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2553
One Moment Story: อาการเพ้อของคนโสด
ความเงียบกับความเหงามักมาพร้อมกัน
ในทุกๆ วันที่ผมรู้สึกว่า
ในทุกๆ วันที่ผมรู้สึกว่า
“วันนี้ชีวิตทำไมมันเงียบๆจังวะ?”
ที่มันเงียบก็เพราะ....
- คนรอบกายต่างติดธุระต่างๆ นานา เช่น ไปทำบุญกฐิน
- คนที่รักอยู่เต็มหัวใจและอยากพบหน้าจนใจจะขาดก็อยู่ไกลถึงขอนแก่น
ครั้นจะบินไปหาก็กลัวเขาไม่ต้อนรับ... หน้าแตกพอดี
ครั้นจะบินไปหาก็กลัวเขาไม่ต้อนรับ... หน้าแตกพอดี
- ไอ่เพื่อนเกลอก็ดันไปต่างจังหวัด
วันนี้ก็เลยต้องทักดินฟ้าอากาศไปพลางๆ ดีที่เดินมาเจอน้องพลอยสุดน่ารักน่ากอดพอดี
แต่แหม อยู่ซะสูงพี่เอื้อมไม่ถึง T T
แต่แหม อยู่ซะสูงพี่เอื้อมไม่ถึง T T
ตอนนี้เชียงใหม่เริ่มหนาวนิดๆแล้ว บวกกับความเงียบในตอนกลางวันที่ไม่ค่อยคุ้นเคยแบบนี้ ความรู้สึกเหงาเลยเปิดประตูออกมาทักทายกันอีกแล้ว เหงากันแต่เช้า
โอ๊ย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชีวิตคนโสดตอนกลางคืนหลังจากกลับจากดูหนังที่ห้องคุณเพื่อนแล้ว เดินแหวกอากาศอันเริ่มเย็นยะเยือก กลับเข้าห้องอันว่างเปล่าคนเดียวเหมือนเดิมมาเป็น 10 ปี ถึงได้รู้ว่า หัวใจดวงน้อยๆ ที่รอคอยใครบางคนอยู่นั้น มันโดนความหนาวเจือความเหงาปาดลิ่มทิ่มแทงเข้าไปเสียจนบอบช้ำ....
ทำไมเมื่อเราเจอความเงียบแล้ว ความเหงาจึงชอบตามมา อยากถามคุณความเหงาเหลือเกินว่า ว่างมากหรือไง ตามกันมาอยู่ได้ ไปหาคนอื่นมั่งก็ได้นะเว้ย I-here! อุ๊ย 18+ ห้าห้า
ทำให้สงสัยว่า หรือเราอยู่กับความเงียบไม่เป็น?
เราจะแน่ใจได้ยังไงว่า ถ้าคนคนนั้นมาอยู่ข้างกายเรา แล้วความเหงามันจะไม่มาหาเราอีก?
ทำยังไงนะ ที่จะอยู่อย่างเงียบๆ แต่ไม่เหงา ...
สักวันเราคงเข้าใจ คงหาคำตอบได้มั๊ง
สักวันเราคงเข้าใจ คงหาคำตอบได้มั๊ง
ปลอบใจตัวเองไปว่า “เดี๋ยวก็ชิน”
................................................
ว่าจะไปซื้อ GM ปก ณเดชน์ มาอ่าน ไม่ได้ซื้อนิตยสารหัวนี้มานานแล้ว แต่ก็นะ
ดูเงินในเป๋าตังค์บวกกับความจำเป็นที่ต้องอ่านหนังสือเล่มนี้และสถานที่เก็บอีก เลยสรุปได้ว่า
‘ไว้ก่อนดีกว่านะน้อง’
ดูรูปไปพลางๆ ก่อนละกัน (ความจริงมีคนข้างๆ ก็พอละ ณด่ง ณเดชน์ อะไรไม่จำเป็น)
วันพฤหัสบดีที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2553
ฉันมีค่าแค่ไหน
เคยฟังเพลง “ฉันมีค่าแค่ไหน”
มันก็จี๊ดนะครับ แม้เนื้อหาชีวิตที่เป็นอยู่ไม่ได้เป็นเหมือนในเพลงเสียทีเดียว แต่ก็ทำให้รู้สึกสะอึกได้เหมือนกัน ถ้ามีใครบางคนมาถามคำถามนี้กับผมก็ไม่รู้จะตอบเขาว่ายังไงเหมือนกัน...
ในใจเองลึกๆ มันก็อยากถามคนที่ผมรักเหมือนกันนะครับ ... แต่กลัวคำตอบที่ได้มันจะทำร้ายจิตใจกันเกินไป เพราะผมคงอ่อนแอและอ่อนไหวเกินกว่าที่จะรับคำตอบที่แตกต่างไปจากที่คิดไว้ ในทางกลับกัน ถ้าคำตอบนั้นตรงใจแต่เป็นคำโกหก เป็นเพียงคำตอบที่มีเป้าประสงค์เพื่อรักษาน้ำใจของอีกฝ่ายไว้? มันจะยิ่งเจ็บปวดมากมายแค่ไหน หากวันนึงได้รู้ความจริงว่า ที่พูดๆมาน่ะ มันไม่ใช่เลยซักอย่าง...??
แล้วคนคนหนึ่งจะมีค่าต่อคนอีกคนหนึ่งนั้นจะมีอะไรมาวัดว่า “เธอมีค่าสำหรับฉัน” เช่น
- การรับโทรศัพท์ทุกครั้งที่เขาโทรมา ไม่ใช่อยากรับก็รับ ไม่อยากรับก็ไม่รับ ทิ้งๆขว้างๆ ปล่อยมันไป แบบนี้เหรอ?
- การต้องอยู่ด้วยกันแบบติดสนิทแนบแน่นอยู่เสมอ ทุกลมหายใจเข้าออก หายหน้าไปไหนซัก 3 นาทีก็ไม่ได้ แม้แต่จะแอบเผลอมองใครนิดหน่อยก็ไม่ได้ต้องตายยยย แบบนี้เหรอ?
ฯลฯ
ผมว่าแต่ละคนคงมีเหตุผลของตัวเองนะครับ ในการตัดสินใจทำสิ่งหนึ่งสิ่งใดลงไป คงไม่สามารถเปลี่ยนให้ให้เขามาเป็นอย่างที่เราอยากให้เป็นได้เลย ... เพราะเขาไม่ใช่วัตถุสิ่งของที่นึกอยากจะจัดวางไว้ตรงไหนอะไรยังไงก็ทำได้ตามใจปรารถนา พึงสำนึกไว้
ตอนนี้ก็ 5 ทุ่มครึ่งแล้ว อยากให้เช้าเร็วๆ ไม่อยากนอนไม่อยากฝัน ความฝันบางอย่างมันก็ทำร้ายเรามากกว่าทำให้เรามีความสุข ถ้าเป็นไปได้ ไม่อยากมีความฝัน ไม่อยากฝันอะไรทั้งนั้น
และเมื่อยามหลับใหลไปแล้ว ก็ไม่อยากตื่นขึ้นมาอีก ...
เบื่อไปหมดทุกสิ่งอย่าง กับอะไรๆที่อยู่รอบกาย อยู่รอบข้าง ที่ไม่ได้จะเข้าใจอะไรกันเท่าไหร่เลย
เบื่อสภาพสังคมโลกสังคังที่ต้องทำอะไรกันแบบซ้ำๆซากๆ
เบื่อที่ต้องปั้นหน้าฉีกยิ้มให้กับคนอื่นๆ
เบื่อที่ต้องทำเป็นมีความสุขทั้งๆที่ในใจไม่ได้รู้สึกถึงมันเลยซักนิด
เบื่อที่ต้องทักทายคนนั้นคนนี้ทั้งๆที่ก็ไม่ได้อยากจะทักทายเท่าไหร่เลย....
เบื่อแต่ละอย่าง ช่างสร้างสรรค์ งั้นมึงก็ไปอยู่คนเดียวในป่าเลยสิ ไอ่บ้า
ไม่ไหวละ ต้องสดใสเข้าไว้ ทำจิตให้สดใสเข้าไว้ ตั้งสติตามให้ทันอารมณ์ปัจจุบัน ต้องฝึกไว้ละ ไม่งั้นถ้าตายตอนสภาพจิตเศร้าหมอง คงไปเกิดไม่ดีแน่ๆ
แต่ถ้ายังไม่ตาย ก็ยังจะสั่งสมพลังงานด้านลบให้จิตโดยไม่จำเป็น
แต่ถ้ายังไม่ตาย ก็ยังจะสั่งสมพลังงานด้านลบให้จิตโดยไม่จำเป็น
หันมาใส่ใจ+จัดการกับตัวเองเหอะ ดีที่สุดละ
ป่ะ เดินกันต่อไป ไปด้วยกันนะน้องพลอย ... ^^
วันจันทร์ที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2553
You'll never walk alone... อยากให้คนไม่สบายใจ หายเร็วๆ
เวลาที่เรารู้ว่า คนที่เรามีความไม่สบายใจ ในเรื่องใดเรื่องหนึ่งที่เขาไม่อาจบอกเราได้
เราเองก็พลอยรู้สึกไม่ดีไปด้วย จนเก็บมาคิดต่างๆ นานา ทุกข์ร้อนไปกับเขา ทั้งๆที่ก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร...
นี่แหละมั๊งครับที่เขาบอกว่า จิตของคนมีส่วนผูกพันธ์เชื่อมโยงถึงกันและกัน มองไม่เห็นแต่รู้สึกได้ จากน้ำเสียง การพูดคุยที่เปลี่ยนไป
คนไกลๆก็ทำได้แค่เป็นห่วง อยากให้คนที่เรารักผ่านพ้นช่วงเวลาที่ไม่น่าอภิรมย์นี้ไปได้ โดยขอให้เป็นการเรียนรู้อีกมุมหนึ่งของชีวิต ที่ยังไงก็ต้องเจอไม่วันใดก็วันหนึ่ง...
สู้ๆครับ เปนกำลังใจให้นะ
เราเองก็พลอยรู้สึกไม่ดีไปด้วย จนเก็บมาคิดต่างๆ นานา ทุกข์ร้อนไปกับเขา ทั้งๆที่ก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร...
นี่แหละมั๊งครับที่เขาบอกว่า จิตของคนมีส่วนผูกพันธ์เชื่อมโยงถึงกันและกัน มองไม่เห็นแต่รู้สึกได้ จากน้ำเสียง การพูดคุยที่เปลี่ยนไป
คนไกลๆก็ทำได้แค่เป็นห่วง อยากให้คนที่เรารักผ่านพ้นช่วงเวลาที่ไม่น่าอภิรมย์นี้ไปได้ โดยขอให้เป็นการเรียนรู้อีกมุมหนึ่งของชีวิต ที่ยังไงก็ต้องเจอไม่วันใดก็วันหนึ่ง...
สู้ๆครับ เปนกำลังใจให้นะ
วันพฤหัสบดีที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2553
Yim: My First Lady
Yim: My First Lady
ข้อมูลส่วนตัวโดยสังเขป:
สัดส่วน: อย่างที่เห็น
สัญชาติ: ไทยแท้ 100%
สิ่งที่ชอบ: อะไรมากมาย แต่ที่รู้คือ ชอบที่ใช้ชีวิตอย่างที่ตัวเองเป็น
สถานะภาพ: อืม... คงมีข่าวดีเร็ววันนี้
แหมๆ เห็นจั่วหัวแบบนี้อย่าแปลความหมายผิดคิดว่าหญิงสาวในรูปนั้นคือ “คนแรก” ของผมนะครับ หุหุ ลาโม๊กกก
เธอชื่อยิ้มครับ เป็นเพื่อนกันมายาวนานมาก ยิ้มรู้จักผมตั้งแต่สมัยประถม แต่ผมไม่ได้รู้จักมักนี่กับเค้าหรอกนะ (พูดแล้วจะหาว่าคุย สมัยประถมอ่ะ ผม pop นะ สาวๆเลยมอง ผมเองเพิ่งรู้จักและหนิดหนมกับเธอเมื่อตอน ม.3 นี่เองครับ)
ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน อันนี้จริง ยิ้มจึงกลายมาเป็นเพื่อนผู้หญิงคนเดียวที่ผมไว้ใจมากที่สุด ในหมู่เพื่อนฝูงรุ่นราวคราวเดียวกัน เธอสวยที่สุดสำหรับผมไม่ว่าเธอจะทำอะไร
ยิ้มเป็นคนง่ายๆ แต่ก็ไม่มักง่าย มีมุมมองชีวิตที่แตกต่างไปจากคนทั่วไป เธอมีความฝันของเธอในแบบของเธอ อย่างเป็นตัวของเธอที่สุด อย่าคิดให้เธอเปลี่ยนตัวเองเพื่อคนนั้นคนนี้ ขอบอกครับว่า ยากมาก
ยิ้มมีพลังงานบวกอันลึกลับอย่างหนึ่งครับ เวลาที่ได้เจอ ได้คุยกันแล้ว จะรู้สึกหนาวๆร้อนๆ เหมือนโดนข้าวสารเสก เห้ย! รู้สึกเหมือนได้กลับบ้านในวันที่แสนเหนื่อยหน่าย เบื่อแสนเบื่อจากโลกเส็งเคร็งผู้คนสังคังนี้
สมัยเรียนมหาลัย ผมอกหักครับ อกหักเพราะรักเขาข้างเดียวเป็นตุเป็นตะ คิดไปเองคนเดียว ตอนนั้นมืดร้อยแปดด้านมาก โทรไปหายิ้มที่เมกาเลย กี่โมงก็ไม่ทราบได้ คุณเธอกำลังหลับอยู่ครับ ก็ยังมีน้ำใจรับโทรศัพท์ ตื่นขึ้นมารับสายด่วนจากคนเพื่อนคนนี้ ... ร้องไห้ซะ น้ำตาแตกเป็นเขื่อน ยิ้มก็ยังรับฟังและปลอบขวัญต่างๆนานา บลาๆๆ
เป็นคนเดียวที่บอกรักกันได้อย่างไม่ต้องอายอะไรทั้งนั้น โชคดีมากมายที่มีเพื่อนแบบนี้...
ยิ้ม รักแกนะเว้ย
วันจันทร์ที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2553
I hate night time เกลียดกลางคืน
ในคืนที่นอนไม่หลับ กระสับกระส่าย
หลายๆคนคงหลับไหล
นำพาตนเองสู่โลกแห่งความฝันที่ใครก็เข้าถึงไม่ได้
และคงมีใครอีกหลายๆคนที่ยังไม่ได้นอน...
นอนไม่หลับเหมือนกันกับผม
คิดถึงพ่อ
คิดถึงแม่
คิดถึงป้า
คิดถึงพี่ชาย
คิดถึงใครต่อใครหลายๆคน...
แต่เขาจะคิดถึงเราไหมนะ?
โอ๊ย ทรมาน เมื่อไหร่จะเช้า.....
พี่เก่ง ผมคิดถึงพี่มากมายนะครับ
คิดไว้ว่าจะไปอยู่กับพี่ แต่คิดไปคิดมาก็เกรงใจอ่ะ เพราะพี่เองก็มีภาระเยอะแยะเต็มไปหมด
น้องอยากกอดพี่ ในวันที่รู้สึกแย่ๆแบบนี้
คิดถึงพี่นะ
เวลาที่รู้สึกแบบนี้
ก็ยิ่งทำให้นึกถึงเรื่อง Charlie St. Cloud ที่อยากดู
แค่เพลงประกอบหนังก็ไพเราะมากมายแล้ว
ถ้าได้ดูจริงๆ คงต้องร้องไห้เป็นตายแน่ๆ
เพราะเป็นเรื่องราวความผูกพันธ์ระหว่างพี่ชายกับน้องชาย
เพราะเป็นเรื่องราวความผูกพันธ์ระหว่างพี่ชายกับน้องชาย
เหมือนเรื่องพี่กับผมเลยครับ...
วันอาทิตย์ที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2553
10.10.10
จำได้ว่าเมื่อ วันที่ 9 เดือน 9 ปี 2009 หรือ 09.09.09 มีคนส่งข้อความมาอวยพรให้ผมด้วย ตอนแรกก็งงๆ อะไรของเค้า? ไม่มีไรทำหรือไง 55 (ความจริงแอบดีใจที่ยังนึกถึงกันอยู่ )
ปีนี้ผมเลยชิงสุกก่อนห่าม เอ๊ว ชิงส่งข้อความไปก่อนซะเลย เพราะวันนี้เป็นวันพิเศษอีกวันที่นานน๊านนานจะมีซักทีหนึ่งครับ
วันที่ 10 เดือน 10 ปี 2010 หรือ 10.10.10 ก็ดำรงชีวิตถูลู่ถูกังอยู่กันมาได้จนวันนี้เนาะ?
Happy 10.10.10 คิดถึงคาฟ
................................................................................
มีหลายต่ออย่างที่ผมไม่อาจจะสัมผัสได้ เข้าใจถึง ในแบบที่หลายๆคนเป็น และใครๆอีกหลายต่อหลายคนก็ไม่อาจรู้และเข้าใจในสิ่งที่ผมรู้สึกในแบบของผม
ผมคิดว่านี่คือ ความพิเศษของชีวิตอีก ในอีกหนึ่งรูปแบบหนึ่ง ที่แยกเราให้ออกจากคนอีกคนอื่นๆไม่ให้ปะปนกัน
....ขืนรู้เรื่องของคนอื่นไปทุกเรื่อง เข้าใจคนอื่นไปหมดเสียทุกอย่าง ผมว่า คนคนนั้นไม่มีความสุขแน่ๆ
ก็คิดได้เล่นๆว่า
“มันก็ไม่เป็นไรนะ ที่บางทีเราอาจไม่เข้าใจคนคนนั้น หรือ บางทีคนคนนั้นอาจจะไม่เข้าใจเราก็ได้ว่า ทำไมถึงทำแบบนี้และเป็นแบบนี้...”
ปล่อยให้แต่ละคนมีพื้นที่อิสระภายในจิตกันบ้าง ลำพังหน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบร้อยรัดอีรุงตุงนังก็ทำให้จิตของเราไม่เป็นอิสระพอแล้ว
ไหนจะเรื่องรัก
ไหนจะเรื่องภาพลักษณ์
ไหนจะเรื่องมายาคติทางสังคมอีกมากมาย
ก็ปล่อยให้คนเขาไม่เข้าใจเราบ้าง หรือเราเองก็ปล่อยให้ตัวเราเองไม่เข้าใจคนอื่นบ้างก็ได้....
ให้ใจเราเป็นสุขโดยคนอื่นไม่ทุกข์โอเคละล่ะ
HAPPY 10.10.10 very much
วันเสาร์ที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2553
Love and Imagination
วันนี้ไม่รู้อารมณ์ไหนเหมือนลอยๆ
เหตุอาจมาจากเมื่อคืนนี้ที่เราทำอะไรลงไปแบบไร้สติอีกครั้ง เป็นความรู้สึกละอายที่มีต่อคนที่เรารัก มันควรแล้วหรือ? แล้วมันคืออะไร? เป็นเพียงแค่วูบหนึ่งในคืนเหงาของชายโสดหรืออะไร??
ทำให้มาคิดถึงว่า การที่ทำไปแบบนั้น เป็นการแสดงออกถึงความรักที่มีต่อกันหรือความใคร่? หรืออาจจะเป็นความรักที่เจือด้วยความใคร่ตัณหาราคะ?? หรือจันดาราตัณหาราคะล้วนๆ??
เลยต้องมาถามตัวเองใหม่อีกครั้งว่า ตกลงความรักที่แท้จริงมันคืออะไร สำหรับคนนอกกายที่ไม่ใช่คนในครอบครัว
จินตนาการเกี่ยวกับความรักของผมวาดไว้สวยงาม โลกเป็นสีชมพู มีฉันอยู่กับเธอเคียงคู่กัน หาดทราย ทะเล สายลม สองเรา บนความเข้าใจในกันและกัน นั่นนู่นนี่...
บางทีผมก็จมอยู่กับจินตนาการในความรักมากจนเกินไป จนคิดว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมมีชีวิตรอดมาได้ทุกวันนี้
ลองถามตัวเองดีๆ ถามอย่างถ้วนถี่ว่า ชีวิตผมดำรงอยู่ได้อย่างไรนอกจากลมหายใจที่เลี้ยงกาย ก็มีความรักนี่แหละครับที่หล่อเลี้ยงจิตใจให้ดำรงอยู่ต่อไปได้
แล้วผมรักใครล่ะ ?
หัวใจมันก็ตอบได้ชัดเจนมากและมีอยู่คนคนเดียวแหละครับ มันบอกว่า มันคงไปรักใครอีกไม่ได้นอกจากเขา จิตใจบวกกับอะไรหลายๆมันก็พาผมจินตนาการเกี่ยวกับความรักไปไกล ให้โลกเป็นสีชมพู มีฉันอยู่กับเธอเคียงคู่กัน หาดทราย ทะเล สายลม สองเรา บนความเข้าใจ นั่นนู่นนี่... เรื่อยๆ
ได้มาดู mv เพลง For The First Time ของวง The Script
ก็ทำให้ระลึกได้หลายอย่างบางประการเกี่ยวกับจินตนาการแห่งความรักประมาณว่า...
“เวลาเรามีความรัก เรามักเอาจินตนาการที่วาดฝันไว้มาเป็นความจริง จนเมื่อกาลเวลาผ่านไป จึงได้รู้ว่าสิ่งที่คิดไว้ จินตนาการไว้นั้น มันเกินจริงไป...บางทีมันก็ยากเกินไปที่จะทำให้รักสมหวังอย่างจินตนาการไปเสียทุกอย่าง จึงจำเป็นต้องยุติจินตนาการนั้นไว้ แล้วก้าวต่อไปบนความจริงแห่งชีวิต”
ไม่ได้หมายความว่า เราไม่ควรจะคิดจะจินตนาการให้รักมันสุขสวยงามดั่งใจ แต่พึงรู้สำนึกถึงองค์ประกอบของความจริงที่เห็นที่เป็นอยู่ ที่จะเป็นแนวทางให้ความรักของเราดำเนินไป
เพราะหากเมื่อรักนั้นไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ไม่ใช่อย่างที่เราจินตนาการ
เพราะหากเมื่อความรักถึงเวลาต้องไปเหมือนในเนื้อหาของมิวสิควีดีโอ ก็ควรทำความเข้าใจและยอมรับในวิถีแห่งรักนั้น ...
นั่นเป็นสิ่งที่ผมคิดไว้กับคนที่ผมรัก ปรากฏเป็นภาพเคลื่อนไหวอยู่ในเพลงนี้ ชอบมากๆครับ
แต่ถึงอย่างไร ผมก็ยังคงรัก รักต่อไป
เพราะเชื่อว่า ความรักเป็นสิ่งสวยงาม เป็นสิ่งที่หล่อเลี้ยงจิตใจให้ชีวิตเดินต่อไปได้ครับ
เชื่อว่า ความรักเป็นเรื่องของคนสองคนที่จะร้อยรักถักทอชีวิตและจิตใจของคนสองคนให้มีความสุขอย่างที่เป็นและดำรงอยู่ต่อไปได้
ไม่เชื่อว่า “ความรักทำให้คนตาบอด” เพราะเชื่อว่า “ความลุ่มหลงในความรัก” นั่นต่างหากที่ทำให้คนเรามืดบอดในความรัก
ความรักก็คือความรักครับ เป็นแบบนั้นของมันเอง
แค่ตอบตัวเองได้ว่า รักใครอะไรยังไงอยู่ ก็พอแล้ว ไม่ว่ามันจะจบอย่างไร อย่างน้อยๆก็อิ่มใจครับ ว่า หัวใจดวงนี้ก็เคยรักใครคนหนึ่งสุดหัวใจ
"รักนะ"
วันพฤหัสบดีที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2553
มาดื่มนมกัน
ดีใจ วันนี้ได้คุยกับคนที่รักด้วย แม้จะแป๊บเดียวก็ตาม
ปกติก็คุยกันแป๊บๆอยู่แล้ว (จะอะไรมากมายล่ะ แค่นี้ก็พอแล้ว) วันนี้เขาสอบเสร็จ เห็นว่าดันลืมเอาเครื่องคิดเลขไปด้วย สมน้ำหน้า ห้าห้า (ล้อเล่นนะครับ ถ้าเจ้าตัวอ่านมาเจอ)
คิดถึงนะครับ...
ผมดีใจและมีความสุขนะครับ ที่ได้เห็นได้รู้เรื่องราวของคนที่เรารัก เพื่อนๆ และใครอีกหลายๆคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของผม ซึ่งแต่ละคนก็ได้มีชีวิต ได้เดินตามทางในแบบที่แต่ละคนเป็น
อย่างผมเองก็มีทางของผมในอีกแบบ ซึ่งในระหว่างเดินทางเราอาจเข้ามาจิบชา ดื่มกาแฟ หรือดื่มนมผสมน้ำผึ้ง (อันนี้อร่อย คอนเฟิร์ม)
แลกเปลี่ยนสารทุกข์สุกดิบ ระบงระบายความอัดอั้นตันใจ เม้าแตกบ้าง อะไรบ้าง ก็ว่ากันไป ...
ทำชีวิตให้เรามีความสุขในแต่ละวัน
ให้มันผ่านไปอย่างง่ายๆ สบายๆ
เกิดประโยชน์แก่ตนเองผู้อื่นเท่าที่พอจะทำได้
มอบพลังด้านบวกให้กันไป...
ขอให้มีความสุขนะครับ
วันจันทร์ที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2553
ในวันที่ลมหนาวมาถึง...
วันนี้ไปส่งของให้น้องนีออน ส่งจดหมายให้ตัวเล็กกะไอ่นันดามาครับ ไปสอยสตาร์พิกส์เล่มใหม่ ปกขวัญใจของผมเอง เป็นเล่มแรกที่ซื้อในรอบ 4 - 5 เดือนเลยนะครับ ตอนที่เล่ม Toy Stoy 3 ออก ไปซื้อไม่ทัน เสียดายขนาด
ปกติไม่ค่อยชอบเข้าเมืองเท่าไหร่ เพราะรถเยอะ อากาศร้อน
แต่วันนี้อากาศดีเป็นพิเศษ ลมพัดฉุย ฟ้าก็ใส อากาศกำลังดี แต่รถก็ยังเยอะเหมือนเดิม ไม่สิ มากกว่าเดิม ไม่อยากให้เชียงใหม่มีสภาพอันแสนทุเรศเหมือนกรุงเทพเลย
ประชาชนชาวไทยครับ จังหวัดทางภาคเหนืออื่นๆที่น่าอยู่ก็มีอีกเยอะนะครับ เช่น เชียงราย แม่ฮ่องสอน ไม่ต้องพากันมาแออัดอยู่ที่เชียงใหม่ที่เดียวนะครับ สงสารคนเชียงใหม่เหอะครับ หุหุ
ดอกกาสะลองบานแล้วนะครับ เป็นสัญญาณว่าฤดูหนาวกำลังมาถึง
คนโสดอย่างผมก็ยังคงต้องเหงาต่อไป (ให้ตายดิ) เอาน่า อยู่มาได้จนเดี๋ยวนี้ละ ก็อยู่กันต่อไป...
ขอให้ทุกคนมีความสุขนะครับ
ปกติไม่ค่อยชอบเข้าเมืองเท่าไหร่ เพราะรถเยอะ อากาศร้อน
แต่วันนี้อากาศดีเป็นพิเศษ ลมพัดฉุย ฟ้าก็ใส อากาศกำลังดี แต่รถก็ยังเยอะเหมือนเดิม ไม่สิ มากกว่าเดิม ไม่อยากให้เชียงใหม่มีสภาพอันแสนทุเรศเหมือนกรุงเทพเลย
ประชาชนชาวไทยครับ จังหวัดทางภาคเหนืออื่นๆที่น่าอยู่ก็มีอีกเยอะนะครับ เช่น เชียงราย แม่ฮ่องสอน ไม่ต้องพากันมาแออัดอยู่ที่เชียงใหม่ที่เดียวนะครับ สงสารคนเชียงใหม่เหอะครับ หุหุ
ดอกกาสะลองบานแล้วนะครับ เป็นสัญญาณว่าฤดูหนาวกำลังมาถึง
คนโสดอย่างผมก็ยังคงต้องเหงาต่อไป (ให้ตายดิ) เอาน่า อยู่มาได้จนเดี๋ยวนี้ละ ก็อยู่กันต่อไป...
ขอให้ทุกคนมีความสุขนะครับ
วันอาทิตย์ที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2553
Lazy Sunday วันอาทิตย์ขี้เกียจ
เช้าวันอาทิตย์
คงมีหลายๆคนที่ขอตื่นสายซักวันเหอะ แต่ก็ยังคงมีอีกมากมายหลายต่อหลายคนที่ยินยอมตื่นเช้ามาสูดอากาศอันแสนบริสุทธิ์ก่อนใครในวันใหม่ๆ ก่อนช่วงเวลาแสนสุขอันแสนนั้นจะผ่านไปรวดเร็วราวกับน้ำค้างปลายยอดหญ้า ...
เช่นเดียวกับความรัก....
เช่นเดียวกับความรัก....
ความรักที่สุดแจ่มแช่มชื่นในปฐมบท ทุกสิ่งอย่างช่างสวยสดงดงามดูดีมีความสุข แต่เมื่อกลับกาลที่ความจริงบางอย่างปรากฏ รักนั้นก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เคยเป็น...
หลายคนอาจจะพยายามหาสาเหตุว่า เหตุใดรักนั้นถึงไม่ได้เป็นอย่างที่มันเคยเป็น
บางคนก็ได้คำตอบแล้ว...
โดยเข้าใจในธรรมชาติของรักว่าไม่แตกต่างจากทุกสรรพสิ่งซึ่งก็ล้วนไม่เคยที่จะเที่ยงแท้และแน่นอน ... แต่บางคนอาจไม่เคยได้รับคำตอบเลยว่า เหตุใดความรักถึงเปลี่ยนแปลง เหตุใดรักนั้นถึงไม่ได้ยืนยาว...
จนในท้ายที่สุด ก็เห็นความรักเป็นเรื่องล้อเล่น เป็นเรื่องขำๆ ประหนึ่งกระดาษชำระที่ใช้แล้วก็ทิ้งไปเลยไม่ได้มีคุณค่าอันใด และเขาคนนั้นก็ไม่เคยได้รับความรักอันทรงคุณค่า อันคู่ควรแก่ความรักเลยซักครั้ง
จนในท้ายที่สุด ก็เห็นความรักเป็นเรื่องล้อเล่น เป็นเรื่องขำๆ ประหนึ่งกระดาษชำระที่ใช้แล้วก็ทิ้งไปเลยไม่ได้มีคุณค่าอันใด และเขาคนนั้นก็ไม่เคยได้รับความรักอันทรงคุณค่า อันคู่ควรแก่ความรักเลยซักครั้ง
ฟังดูอาจจะรู้สึกน้ำเน่าเคล้าดราม่า แต่ถ้าความรักแท้มันไม่มีจริงแล้ว กวีนิพนธ์เอกของโลกที่ได้ประพันธ์เรื่องราวแห่งรักแท้ต่างๆไว้ในโลก ก็คงเป็นเพียงแค่คนวิปริตคนหนึ่งที่แต่งเรื่องราวขึ้นมาประโลมโลกลมๆแล้งๆให้กับชีวิตคนที่แสนบัดซบนั้นไป...
"รักคืออะไร?"...
"รักคืออะไร?"...
เป็นคำถามที่เฝ้ารอคำตอบให้กระจ่างมานานแล้ว หากเรากำลังมีความรัก ก็จงเฝ้าทนุถนอมบำรุงดูแลความรักและคนที่เรารักตามเสียงของหัวใจ โดยไม่ต้องกลัวว่า วันใดวันหนึ่ง ความรักนั้นจะโบยบินจากเราไป...
รักที่อยู่กับคนที่เรารักนั้น เขาก็มีอิสระในตัว ไม่ได้เกิดมาเพื่อให้เราได้ครอบครองหรือเป็นของใครแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น... เมื่อรักแล้ว ก็ควรปล่อยให้ความรักได้เติบโตอย่างเป็นอิสระ ตามแบบที่รักนั้นควรจะเป็นไปตามธรรมชาติของมัน
วันศุกร์ที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553
Lonely man in the lonely day
...........ถ้าเราเกิดดันไปรู้ว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต
เราจะทำยังไงกับมันดีอ่ะ??
...โอ้
ตอบไม่ได้อ่ะ จริงเลยๆ
ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำยังไง
มืดบอดไปหมด
เพราะรู้สึกตึงๆอยู่ในใจมานานพอสมควรแล้วว่า
ทุกวันก็คือวันสุดท้ายของชีวิต
เหตุการณ์ที่เราประสบพบเจอในแต่ละวัน
มันก็ผ่านมา
มันก็ผ่านไป
อาจจะดูว่ามันเหมือนเดิม
แต่ถ้าไม่หลอกตัวเองเกินไป
ลองพินิจดูซีว่า มันไม่ใช่นะ
ใช่...
อาจจะเจอกับคนเดิมๆ
เหตุการณ์เดิมๆ
สถานที่เดิมๆ
อากาศเดิมๆ
แต่ในรายละเอียดลึกๆแล้ว
มันช่างแตกต่างกันโดยแท้
อย่างน้อยๆ ก็เรื่องมิติของเวลา
รองลงมาคือความรู้สึกที่เกิดขึ้นในขณะนั้น
ณ ปัจจุบัน
ลองสังเกตดูเถอะ
ยังมีอะไรๆ อีกหลายๆอย่างที่ไม่เหมือนเดิม....
จึงรู้สึกได้ถึงการมีครั้งสุดท้ายอยู่ในทุกขณะที่เคลื่อนไหว
เพราะเราจะทำสิ่งนั้น
แบบนั้น
ได้เพียงครั้งเดียว
แล้วมันก็จะจบไป
แม้จะพยายามทำอีกครั้ง
แบบนั้น
สิ่งนั้น
มันก็จะไม่มีเหมือนเดิมได้อีกเป็นอันขาด
.
.
.
กับทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่าง
....
กับอะไรบ้าง....น๊อ??
..คนที่เรารัก
..คนที่รักเรา
..คนที่เราเกลียด
..คนที่เกลียดเรา
..หมาตัวนั้น
..แมวตัวนั้น
..ต้นไม้ต้นนั้น
..กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ดอกนั้น
...แววตา..
....ริมฝีปาก
....ใบหู
....น้ำเสียง
...อาการเดิน
...แก้มอันนิ่มนวล
...ผมนุ่มๆ
...เสียงหัวเราะ
...คำทักทายง่ายๆ
แม้แต่เงาที่เพียงทอดผ่านเพียงชั่ววูบ เวลาที่เดินผ่านแสงแดดอันอบอุ่นของคน คนนั้น.....
นั่นมันจะเป็นสิ่งที่เราได้เจอเพียงครั้งเดียว
ครั้งสุดท้าย
และจะไม่มีวันหวนกลับมาอีก
จะด้วยอำนาจของสิ่งใดก็ตาม
..
...
แต่...ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนรวมอยู่ในความทรงจำ
เก็บไว้ในกล่องความทรงจำ อย่างดีที่สุด
รอวันเปิดดูว่า
เราเก็บได้เก็บอะไรดีๆ ร้ายๆ สวยๆ งามๆ ไว้ในนั้นบ้าง........
และไม่นาน
อีกไม่นาน..
เราก็จะได้เดินทางกันไปไกลแสนไกลกันอีกครั้งหนึ่ง
แต่..อืมมม.........
....ความจริง
ตอนนี้เราก็กำลังเดินทางกันอยู่นี่นา?
ถึงได้จับพลัดจับพลูเดินมาเจอกันไง
...
สุดท้ายมันจะเป็นยังไง ก็ปล่อยมันไปเหอะ
แค่วันนี้มีความสุขใจพอแล้ว
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)


































