...........ถ้าเราเกิดดันไปรู้ว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต
เราจะทำยังไงกับมันดีอ่ะ??
...โอ้
ตอบไม่ได้อ่ะ จริงเลยๆ
ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำยังไง
มืดบอดไปหมด
เพราะรู้สึกตึงๆอยู่ในใจมานานพอสมควรแล้วว่า
ทุกวันก็คือวันสุดท้ายของชีวิต
เหตุการณ์ที่เราประสบพบเจอในแต่ละวัน
มันก็ผ่านมา
มันก็ผ่านไป
อาจจะดูว่ามันเหมือนเดิม
แต่ถ้าไม่หลอกตัวเองเกินไป
ลองพินิจดูซีว่า มันไม่ใช่นะ
ใช่...
อาจจะเจอกับคนเดิมๆ
เหตุการณ์เดิมๆ
สถานที่เดิมๆ
อากาศเดิมๆ
แต่ในรายละเอียดลึกๆแล้ว
มันช่างแตกต่างกันโดยแท้
อย่างน้อยๆ ก็เรื่องมิติของเวลา
รองลงมาคือความรู้สึกที่เกิดขึ้นในขณะนั้น
ณ ปัจจุบัน
ลองสังเกตดูเถอะ
ยังมีอะไรๆ อีกหลายๆอย่างที่ไม่เหมือนเดิม....
จึงรู้สึกได้ถึงการมีครั้งสุดท้ายอยู่ในทุกขณะที่เคลื่อนไหว
เพราะเราจะทำสิ่งนั้น
แบบนั้น
ได้เพียงครั้งเดียว
แล้วมันก็จะจบไป
แม้จะพยายามทำอีกครั้ง
แบบนั้น
สิ่งนั้น
มันก็จะไม่มีเหมือนเดิมได้อีกเป็นอันขาด
.
.
.
กับทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่าง
....
กับอะไรบ้าง....น๊อ??
..คนที่เรารัก
..คนที่รักเรา
..คนที่เราเกลียด
..คนที่เกลียดเรา
..หมาตัวนั้น
..แมวตัวนั้น
..ต้นไม้ต้นนั้น
..กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ดอกนั้น
...แววตา..
....ริมฝีปาก
....ใบหู
....น้ำเสียง
...อาการเดิน
...แก้มอันนิ่มนวล
...ผมนุ่มๆ
...เสียงหัวเราะ
...คำทักทายง่ายๆ
แม้แต่เงาที่เพียงทอดผ่านเพียงชั่ววูบ เวลาที่เดินผ่านแสงแดดอันอบอุ่นของคน คนนั้น.....
นั่นมันจะเป็นสิ่งที่เราได้เจอเพียงครั้งเดียว
ครั้งสุดท้าย
และจะไม่มีวันหวนกลับมาอีก
จะด้วยอำนาจของสิ่งใดก็ตาม
..
...
แต่...ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนรวมอยู่ในความทรงจำ
เก็บไว้ในกล่องความทรงจำ อย่างดีที่สุด
รอวันเปิดดูว่า
เราเก็บได้เก็บอะไรดีๆ ร้ายๆ สวยๆ งามๆ ไว้ในนั้นบ้าง........
และไม่นาน
อีกไม่นาน..
เราก็จะได้เดินทางกันไปไกลแสนไกลกันอีกครั้งหนึ่ง
แต่..อืมมม.........
....ความจริง
ตอนนี้เราก็กำลังเดินทางกันอยู่นี่นา?
ถึงได้จับพลัดจับพลูเดินมาเจอกันไง
...
สุดท้ายมันจะเป็นยังไง ก็ปล่อยมันไปเหอะ
แค่วันนี้มีความสุขใจพอแล้ว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น