kj
วันจันทร์ที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
ลอยกระทง
ปีนี้ไม่ได้ลอยกระทงครับ คิดว่าปีต่อๆไปก็คงไม่ลงไม่ลอยมันละ เพราะโลกร้อน
ดีจังอ่ะ
ลดขยะไปอีกหนึ่งชิ้นนะ
ตอนแรกนึกว่าบ้าอยู่คนเดียวที่ไม่ไป แต่ก็มีเพื่อนร่วมอุดมการณ์ด้วยแฮะ
โคมไฟก็ไม่ได้ปล่อย ไปดูเขาปล่อย สนุกดีครับ
หมดไปได้ซะก็ดีวันลอยกระทง จุดประทัดกันหนวกหูม๊วกๆ
วันศุกร์ที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
Norwegian Wood
เพิ่งอ่าน Norwegian Wood จบเมื่อคืนนี้ครับ อ่านด้วยความกระเหี้ยนกระหือรือ อยากรู้ว่า จะมีอะไรเกิดขึ้นต่อไปกับตัวละครนั้น
เคยคิดว่าการอ่านนวนิยายเป็นเรื่องไร้สาระและเสียเวลาชีวิต แต่กับเรื่องนี้กลับเติมบางส่วนของจินตนาการที่ขาดแหว่งไป ในขณะเดียวกันก็เติมมุมมองต่อหลาย ๆ สิ่งในโลกจริงให้เราได้เข้าใจธรรมชาติหลายๆ อย่างของชีวิตขึ้นมาได้ แล้วแต่ว่าจะหยิบมุมไหนขึ้นมามอง แล้วแต่ว่าจะหมุนไปเจอมุมมองไหน
ก็คง... ไม่พ้นเรื่องความรักที่มีอยู่ในหัวใจตอนนี้ ถามตัวเองอยู่เหมือนกันว่า เราจะยังคงรักเขาอย่างที่รักในจินตนาการแล้วพยายามทำมันให้เป็นจริงตามนั้น หรือ จะรักอย่างที่รักได้ตามความเป็นจริงที่มีอยู่...
และ
ความรักที่เรายึดมั่นจะมอบให้เขานั้นกลับการเป็นความรู้สึกว่างเปล่าเมื่อรู้ว่า แท้จริงแล้วนั้น เขาไม่เคยรักเราในแบบที่เรารักเขาเลย... เหมือน วาตานาเบะ-คุง ในหนังสือ แล้วเราจะทำอย่างไร?...
Norwegian Wood - The Beatles
Trailer
วันอังคารที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
ป.ปลานั้นน่ารัก
ให้อาหารปลาแบบทะุลุมิติ
ปลาตอดมือด้วย หนุกม๊วกกกกก
ห้าห้า อารมณ์ประมาณว่า อาหารหมดแล้วผมก็หมดความหมายอ่ะ - -"
ปลาตอดมือด้วย หนุกม๊วกกกกก
ห้าห้า อารมณ์ประมาณว่า อาหารหมดแล้วผมก็หมดความหมายอ่ะ - -"
ใครว่าปลาไม่โลภ ดูตัวซ้ายสุดดิฮะ - -"
สองตัวนี้เขาเปนแฟนกันครับ มากินด้วยกันเปนคู่
งุงิ
อันนี้ตอนต๊กกะใจ หายวั๊บเลย
วันจันทร์ที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
As day goes by, makes me cry...
กว่าเราจะรู้ว่า สิ่งใดสิ่งหนึ่งจะมีคุณค่าต่อตัวเราอย่างไร
เราก็ต้องเสียมันไปก่อน
ก่อนที่สิ่งนั้นจะจากไป เราก็มักจะไม่ค่อยเห็นคุณค่าในตัวมันสักเท่าไหร่
บางทีก็ถึงกลับดูแคลน ว่ามันช่างไม่มีคุณค่า ช่างไม่เหมาะกับเรา ช่างนั่นนู่นนี่
ก็พยายามเสาะหาสิ่งใหม่ที่เราคิดว่าดีกว่าเก่ามาแทนที่
จนเมื่อของหรือคนที่เราคิดว่ามันช่างด้อยค่าไม่เหมาะกับเรา ต้องจากเราไปจริงๆ
แล้วเราก็ได้สิ่งใหม่อันนั้นมา ทำให้เรียนรู้ว่า สิ่งนั้นอันเก่าที่อยู่กับเรามา มันก็ดีอยู่แล้ว
ดีมากๆด้วย อยากได้คืนมา แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ เมื่อมันได้จากไปแล้ว....
กับคน สัตว์เลี้ยง สิ่งของ รอบๆกายเรา ลองสังเกตดูข้อดีของเขานะครับ
ก่อนที่เขาจะจากไป อย่างไม่มีวันหวนกลับ แล้วจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียดายอีก...
เหมือนกับวันนี้ที่ผ่านพ้นไปอีกวัน
วันเสาร์ที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2553
ป้าเนส hurts - -"
เย็นอีกละ วันนี้ป้าเนสมีปัญหาหัวใจคราใหญ่กะที่บ้าน
โอ้วววว ทะเลาะกับคุณแม่บังเกิดเกล้าซะด้วย
ไปไม่เป็นเลยเรา จะปลอบยังไงดี ก็เพราะสถานการณ์ที่ป้าเจอมันคล้ายๆ กันเลยนะเนี่ยยยยยย
ไงก็ขอบคุณสำหรับของฝากจากสุพรรณ ตอนแรกนึกว่าขนมสวยๆอ่ะกินมะได้ กินได้เฮ้ย อร่อยด้วย ห้าห้า
ขอบคุณป้าจริงๆนะคาฟ
วันอังคารที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2553
One Moment Story: อาการเพ้อของคนโสด
ความเงียบกับความเหงามักมาพร้อมกัน
ในทุกๆ วันที่ผมรู้สึกว่า
ในทุกๆ วันที่ผมรู้สึกว่า
“วันนี้ชีวิตทำไมมันเงียบๆจังวะ?”
ที่มันเงียบก็เพราะ....
- คนรอบกายต่างติดธุระต่างๆ นานา เช่น ไปทำบุญกฐิน
- คนที่รักอยู่เต็มหัวใจและอยากพบหน้าจนใจจะขาดก็อยู่ไกลถึงขอนแก่น
ครั้นจะบินไปหาก็กลัวเขาไม่ต้อนรับ... หน้าแตกพอดี
ครั้นจะบินไปหาก็กลัวเขาไม่ต้อนรับ... หน้าแตกพอดี
- ไอ่เพื่อนเกลอก็ดันไปต่างจังหวัด
วันนี้ก็เลยต้องทักดินฟ้าอากาศไปพลางๆ ดีที่เดินมาเจอน้องพลอยสุดน่ารักน่ากอดพอดี
แต่แหม อยู่ซะสูงพี่เอื้อมไม่ถึง T T
แต่แหม อยู่ซะสูงพี่เอื้อมไม่ถึง T T
ตอนนี้เชียงใหม่เริ่มหนาวนิดๆแล้ว บวกกับความเงียบในตอนกลางวันที่ไม่ค่อยคุ้นเคยแบบนี้ ความรู้สึกเหงาเลยเปิดประตูออกมาทักทายกันอีกแล้ว เหงากันแต่เช้า
โอ๊ย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชีวิตคนโสดตอนกลางคืนหลังจากกลับจากดูหนังที่ห้องคุณเพื่อนแล้ว เดินแหวกอากาศอันเริ่มเย็นยะเยือก กลับเข้าห้องอันว่างเปล่าคนเดียวเหมือนเดิมมาเป็น 10 ปี ถึงได้รู้ว่า หัวใจดวงน้อยๆ ที่รอคอยใครบางคนอยู่นั้น มันโดนความหนาวเจือความเหงาปาดลิ่มทิ่มแทงเข้าไปเสียจนบอบช้ำ....
ทำไมเมื่อเราเจอความเงียบแล้ว ความเหงาจึงชอบตามมา อยากถามคุณความเหงาเหลือเกินว่า ว่างมากหรือไง ตามกันมาอยู่ได้ ไปหาคนอื่นมั่งก็ได้นะเว้ย I-here! อุ๊ย 18+ ห้าห้า
ทำให้สงสัยว่า หรือเราอยู่กับความเงียบไม่เป็น?
เราจะแน่ใจได้ยังไงว่า ถ้าคนคนนั้นมาอยู่ข้างกายเรา แล้วความเหงามันจะไม่มาหาเราอีก?
ทำยังไงนะ ที่จะอยู่อย่างเงียบๆ แต่ไม่เหงา ...
สักวันเราคงเข้าใจ คงหาคำตอบได้มั๊ง
สักวันเราคงเข้าใจ คงหาคำตอบได้มั๊ง
ปลอบใจตัวเองไปว่า “เดี๋ยวก็ชิน”
................................................
ว่าจะไปซื้อ GM ปก ณเดชน์ มาอ่าน ไม่ได้ซื้อนิตยสารหัวนี้มานานแล้ว แต่ก็นะ
ดูเงินในเป๋าตังค์บวกกับความจำเป็นที่ต้องอ่านหนังสือเล่มนี้และสถานที่เก็บอีก เลยสรุปได้ว่า
‘ไว้ก่อนดีกว่านะน้อง’
ดูรูปไปพลางๆ ก่อนละกัน (ความจริงมีคนข้างๆ ก็พอละ ณด่ง ณเดชน์ อะไรไม่จำเป็น)
วันพฤหัสบดีที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2553
ฉันมีค่าแค่ไหน
เคยฟังเพลง “ฉันมีค่าแค่ไหน”
มันก็จี๊ดนะครับ แม้เนื้อหาชีวิตที่เป็นอยู่ไม่ได้เป็นเหมือนในเพลงเสียทีเดียว แต่ก็ทำให้รู้สึกสะอึกได้เหมือนกัน ถ้ามีใครบางคนมาถามคำถามนี้กับผมก็ไม่รู้จะตอบเขาว่ายังไงเหมือนกัน...
ในใจเองลึกๆ มันก็อยากถามคนที่ผมรักเหมือนกันนะครับ ... แต่กลัวคำตอบที่ได้มันจะทำร้ายจิตใจกันเกินไป เพราะผมคงอ่อนแอและอ่อนไหวเกินกว่าที่จะรับคำตอบที่แตกต่างไปจากที่คิดไว้ ในทางกลับกัน ถ้าคำตอบนั้นตรงใจแต่เป็นคำโกหก เป็นเพียงคำตอบที่มีเป้าประสงค์เพื่อรักษาน้ำใจของอีกฝ่ายไว้? มันจะยิ่งเจ็บปวดมากมายแค่ไหน หากวันนึงได้รู้ความจริงว่า ที่พูดๆมาน่ะ มันไม่ใช่เลยซักอย่าง...??
แล้วคนคนหนึ่งจะมีค่าต่อคนอีกคนหนึ่งนั้นจะมีอะไรมาวัดว่า “เธอมีค่าสำหรับฉัน” เช่น
- การรับโทรศัพท์ทุกครั้งที่เขาโทรมา ไม่ใช่อยากรับก็รับ ไม่อยากรับก็ไม่รับ ทิ้งๆขว้างๆ ปล่อยมันไป แบบนี้เหรอ?
- การต้องอยู่ด้วยกันแบบติดสนิทแนบแน่นอยู่เสมอ ทุกลมหายใจเข้าออก หายหน้าไปไหนซัก 3 นาทีก็ไม่ได้ แม้แต่จะแอบเผลอมองใครนิดหน่อยก็ไม่ได้ต้องตายยยย แบบนี้เหรอ?
ฯลฯ
ผมว่าแต่ละคนคงมีเหตุผลของตัวเองนะครับ ในการตัดสินใจทำสิ่งหนึ่งสิ่งใดลงไป คงไม่สามารถเปลี่ยนให้ให้เขามาเป็นอย่างที่เราอยากให้เป็นได้เลย ... เพราะเขาไม่ใช่วัตถุสิ่งของที่นึกอยากจะจัดวางไว้ตรงไหนอะไรยังไงก็ทำได้ตามใจปรารถนา พึงสำนึกไว้
ตอนนี้ก็ 5 ทุ่มครึ่งแล้ว อยากให้เช้าเร็วๆ ไม่อยากนอนไม่อยากฝัน ความฝันบางอย่างมันก็ทำร้ายเรามากกว่าทำให้เรามีความสุข ถ้าเป็นไปได้ ไม่อยากมีความฝัน ไม่อยากฝันอะไรทั้งนั้น
และเมื่อยามหลับใหลไปแล้ว ก็ไม่อยากตื่นขึ้นมาอีก ...
เบื่อไปหมดทุกสิ่งอย่าง กับอะไรๆที่อยู่รอบกาย อยู่รอบข้าง ที่ไม่ได้จะเข้าใจอะไรกันเท่าไหร่เลย
เบื่อสภาพสังคมโลกสังคังที่ต้องทำอะไรกันแบบซ้ำๆซากๆ
เบื่อที่ต้องปั้นหน้าฉีกยิ้มให้กับคนอื่นๆ
เบื่อที่ต้องทำเป็นมีความสุขทั้งๆที่ในใจไม่ได้รู้สึกถึงมันเลยซักนิด
เบื่อที่ต้องทักทายคนนั้นคนนี้ทั้งๆที่ก็ไม่ได้อยากจะทักทายเท่าไหร่เลย....
เบื่อแต่ละอย่าง ช่างสร้างสรรค์ งั้นมึงก็ไปอยู่คนเดียวในป่าเลยสิ ไอ่บ้า
ไม่ไหวละ ต้องสดใสเข้าไว้ ทำจิตให้สดใสเข้าไว้ ตั้งสติตามให้ทันอารมณ์ปัจจุบัน ต้องฝึกไว้ละ ไม่งั้นถ้าตายตอนสภาพจิตเศร้าหมอง คงไปเกิดไม่ดีแน่ๆ
แต่ถ้ายังไม่ตาย ก็ยังจะสั่งสมพลังงานด้านลบให้จิตโดยไม่จำเป็น
แต่ถ้ายังไม่ตาย ก็ยังจะสั่งสมพลังงานด้านลบให้จิตโดยไม่จำเป็น
หันมาใส่ใจ+จัดการกับตัวเองเหอะ ดีที่สุดละ
ป่ะ เดินกันต่อไป ไปด้วยกันนะน้องพลอย ... ^^
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)























